ΠΑΡΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Μέλος Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής ΠΑΣΟΚ

radio spech

Newsletters

Για την ενημέρωσή σας

γράψτε το e-mail σας

Delivered by FeedBurner

 
 

Σύνδεσμοι

parliament logo  pasok logo  facebook logo twitter logo

Σελίδα στο Facebook

Twitter

Εκλογές 2015

ΠΑΣΟΚ. Κρατάμε ψηλά την ευθύνη.

Φωτογραφικό υλικό

Άρθρα 2008

Το σύγχρονο κράτος και η διοικητική μεταρρύθμιση
Του Πάρι Κουκουλόπουλου
 
Η τρίτη ελληνική Δημοκρατία που ξεκίνησε το 1974 αποτελεί από κάθε άποψη μια ιστορική καμπή για την Ελλάδα. Δε συγκρίνεται ως προς τις κατακτήσεις και τους δείκτες ευημερίας με καμιά προηγούμενη περίοδο.Τα τελευταία 15 χρόνια έχει πολλές φορές βαρύγδουπα αναγγελθεί το τέλος της μεταπολίτευσης. ...

Περισσότερα...

Το ΠΑΣΟΚ και ο «κανένας»
Του Πάρι Κουκουλόπουλου
Μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ
 
            Από το 2004 στο ΠΑΣΟΚ ψάχνουμε τη λέξη- κλειδί που θα μας «απογειώσει». Κάτι όπως αλλαγή ή εκσυγχρονισμός.
            Μέχρι να τη βρούμε είναι ανάγκη να αλλάξουμε ματιά στα πράγματα.
            Στον προσυνεδριακό διάλογο πρότεινα τον πραγματισμό ως αφετηρία του πολιτικού μας λόγου.
            Ας πάρουμε ένα παράδειγμα.

Περισσότερα...

Εκλογές τον Οκτώβρη;
Του Πάρι Κουκουλόπουλου
Μέλους του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ
 
            Ο Πρωθυπουργός κάτι έχει με τον Αύγουστο. Δουλεύει πυρετωδώς κόντρα στις θεωρίες περί δήθεν ακινησίας.
            Αύγουστο έριξε άδεια και έπιασε γεμάτα με το 42% στις Δημοτικές εκλογές.
            Αύγουστο, πέρυσι, έπιασε πολλούς με τα μαγιό κι έκανε εκλογές.
            Φαίνεται το ΄χει φιλοσοφήσει. Όταν οι άλλοι είναι ακόμα στη χώρα των λωτοφάγων αναπολώντας ωραίες παραλίες, είναι διπλά αποδοτικό για τον ίδιο τότε να σχεδιάζει τις κινήσεις του.
            Φέτος αποφάσισε να δώσει πράσινο φως στο δεύτερο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
            Η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση είναι μέρος μόνο ενός κύματος ριζικών αλλαγών που μας οδηγούν στο σύγχρονο κράτος.
            Λιγότεροι και ισχυροί Δήμοι, αιρετή περιφέρεια, κεντρικό κράτος με επιτελική λειτουργία και εξωστρεφή προσανατολισμό είναι μια δομή κοντά στο Ευρωπαϊκό κεκτημένο της αποτελεσματικότητας.
            Ένα σχήμα που μπορεί να δώσει πνοή στην περιφέρεια, ελπίδα ζωής στις μεγαλουπόλεις μας, κράτος ικανό να εγγυηθεί την ευημερία μας στις δύσκολες και ανατρεπτικές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.
            Η Κυβέρνηση δε λέει λέξη για όλα αυτά. Πράττει όμως ακριβώς τα αντίθετα.
            Ενισχύει αφόρητα το συγκεντρωτισμό και δημιουργεί μια δαιδαλώδη δομή που παραπέμπει σε τριτοκοσμικό μοντέλο κράτους αξιωματούχων.
            Κεντρικό υπερσυγκεντρωτικό κράτος, 5 υπερπεριφέρειες, 13 κρατικές περιφέρειες, 17 υπερνομαρχίες χωρίς αρμοδιότητες, 52 Νομαρχίες και μείωση μόνο του αριθμού των Δήμων.
            Ακόμη και αν απομονώσουμε την αλλαγή στον Α΄ βαθμό αυτοδιοίκησης και συμφωνήσουμε ότι όντως πρόκειται για θετική εξέλιξη, η προχειρότητα περισσεύει.
            Έχοντας την ευθύνη της Προεδρίας της ΚΕΔΚΕ στα πρώτα 8 χρόνια των Καποδιστριακών Δήμων τρομάζω στην ιδέα ότι πάμε σε μείωση χωρίς καμιά προετοιμασία.
            Δεν αναφέρομαι μόνο στις στοιχειώδεις προϋποθέσεις που ομόφωνα έθεσε η ΚΕΔΚΕ και η Κυβέρνηση αρνείται να συζητήσει.
            Με το βάρος της ευθύνης που μου αναλογεί οφείλω να υπογραμμίσω ότι οι μεγάλοι Δήμοι που όλοι θέλουμε δεν μπορούν να διοικηθούν με τον υφιστάμενο Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.
            Με την προχειρότητα να περισσεύει, το ερώτημα γίνεται καίριο.
            Τι πραγματικά επιδιώκει ο Πρωθυπουργός;
            Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αναστάτωση που θα προκληθεί είναι η ιδανική τεχνητή κρίση που ενδεχόμενα ψάχνει ο Πρωθυπουργός για πρόωρες εκλογές.
            Ο πραγματικός λόγος της προσφυγής θα είναι η οικονομία, η ιστορία όμως θα γράψει μεταρρυθμίσεις.
            Ελπίζω αυτή τη φορά να έχουν γνώση οι φύλακες.
 
    

Τοπικός Πόρος

ΤΡΙΑ ΑΠΛΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΖΗΤΟΥΝ ΚΑΘΑΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ!

          Η κυβέρνηση κατάφερε το ακατόρθωτο. Δεύτερη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια μας βάζει να καυγαδίζουμε για το ποιος θα διαχειριστεί τον Τοπικό Πόρο Ανάπτυξης.          

Ωραία μέθοδος! Αντί να συζητάμε πώς θα τον αξιοποιήσουμε με τη μέγιστη ωφέλεια για τον τόπο, θα τσακωνόμαστε για το ποιος θα τον διαχειρίζεται!         

Αντί για το διπλασιασμό του Πόρου που είναι ρεαλιστικό και δίκαιο αίτημα εμείς τον ψάχνουμε 13 μήνες τώρα και δεν υπάρχει πουθενά.          

Αντί να φέρουμε όλοι μαζί την κυβέρνηση προ των ευθυνών της για όσα η ΔΕΗ σχεδιάζει ή καλύτερα απεργάζεται για την περιοχή, μας καλούν να βγάλουμε τα μάτια μας μεταξύ μας.          

Ελπίζω να μην τους κάνουμε τη χάρη.          

Ο ΤΠΑ υπήρξε κορυφαία κατάκτηση της τοπικής μας κοινωνίας και των θεσμικών της εκφράσεων.  

Μαζί με τα νέα φίλτρα που τοποθετήθηκαν στους ΑΗΣ τα τελευταία χρόνια ο ΤΠΑ σφράγισε κυριολεκτικά μια νέα εποχή στη σχέση του τόπου μας με τη ΔΕΗ.  Πολύ απλά, δημιουργήθηκαν συνθήκες ισοτιμίας και αμοιβαιότητας μεταξύ μας.          

Στα χρόνια που κύλησαν υλοποιήθηκαν δύο πενταετή Ειδικά Αναπτυξιακά Προγράμματα (ΕΑΠ) που σε σημερινές τιμές ξεπέρασαν τα 100 εκατομμύρια ευρώ.  Έπιασαν τόπο αυτά τα λεφτά; Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη, το ερώτημα όμως είναι διαρκές αν θέλουμε να αξιοποιούμε ολοένα και καλύτερα αυτό το σημαντικό εργαλείο ανάπτυξης. Η μόνη σοβαρή συζήτηση για την καλύτερη αξιοποίηση του Πόρου έγινε στα Επιμελητήρια και άλλους παραγωγικούς φορείς, στην ΤΕΔΚ και το Νομαρχιακό Συμβούλιο μεταξύ πρώτου και δεύτερου ΕΑΠ, το 2002.                

Έκτοτε η συζήτηση άρχισε να περιστρέφεται γύρω από το θέμα της διαχείρισης με μια προσέγγιση που έπαιρνε ολοένα και περισσότερο χαρακτήρα ηθικολογικό.          

Σημεία των καιρών τότε που η Νέα Δημοκρατία κάλπαζε προς την εξουσία με αναπεπταμένη τη σημαία της ηθικής και της διαφάνειας.          

Επί της ουσίας βέβαια ουδέποτε υπήρξε σοβαρό πρόβλημα κακοδιαχείρισης του Πόρου.          

Το μόνο ερώτημα που έμπαινε από την αρχή αφορούσε το περισσότερο ή λιγότερο εύστοχο των προτεραιοτήτων που χρηματοδοτήθηκαν. Το ερώτημα δηλαδή που είναι και πρέπει να είναι διαρκές, όπως ήδη σημειώθηκε.         

 Έτσι φτάσαμε στο διάστημα από το Μάρτη του 2004 έως τον Οκτώβρη του 2005 να αναλωνόμαστε σε συζητήσεις που κατέληξαν σε μια νέα Υπουργική Απόφαση που άλλαξε το πλαίσιο της διαχείρισης.          

Από το Γενάρη του 2007 άρχισαν να συμβαίνουν περίεργα πράγματα. Η λογική έλεγε ότι σειρά είχαν ο απολογισμός του 2ου πενταετούς ΕΑΠ που είχε λήξει το Δεκέμβρη του 2006 και ο προγραμματισμός για την πενταετία 2007-2011. Αντ΄ αυτού, από την κυβέρνηση επεβλήθη σιγή ασυρμάτου.  Ξαφνικά, πριν λίγες μέρες άλλαξε ξανά η Υπουργική Απόφαση και… άρχισαν τα όργανα.

Ο αρμόδιος Υπουργός άλλαξε, η κυβέρνηση όμως είναι ίδια και η πρακτική της εγείρει σωρεία ερωτημάτων.

1. Πώς είναι δυνατόν να αλλάξει μια Υπουργική απόφαση χωρίς την παραμικρή διαβούλευση με τον πρώτο βαθμό αυτοδιοίκησης που είναι και ο «θιγόμενος» από το νέο πλαίσιο;

2. Είναι ή δεν είναι ακραίος κομματισμός το 2005 οι Νομάρχες να τίθενται εκτός παιχνιδιού επειδή δεν είναι αρεστοί και το 2008 να ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι επειδή είναι «ημέτεροι»;

3. Μοιράστηκαν ή όχι ποσά από τον ΤΠΑ έξω από κάθε διαδικασία και θα «καλυφθούν» εκ των υστέρων στα πλαίσια της νέας Υπουργικής Απόφασης; Αυτά τα ερωτήματα πρέπει να απαντηθούν άμεσα και καθαρά.        

Για την ουσία του ΤΠΑ δε χρειαζόμαστε τη συνδρομή περαστικών και άλλων.          

Μπορούμε και μόνοι μας ήρεμα, δημοκρατικά και με σοβαρότητα να βρούμε τις απαντήσεις.                    

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις

Να το θέσω ευθύς εξ αρχής. Δε με βρίσκει σύμφωνο η θεωρία περί του τέλους του κύκλου της μεταπολίτευσης. Αν εννοούμε το τέλος των φυσικών της πρωταγωνιστών, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, τότε έχει συντελεστεί προ πολλού.          

Η τρίτη ελληνική Δημοκρατία που ξεκίνησε το 1974 αποτελεί από κάθε άποψη μια ιστορική καμπή για την Ελλάδα.          

Δε συγκρίνεται ως προς τις κατακτήσεις και τους δείκτες ευημερίας με καμιά προηγούμενη περίοδο.Το αίτημα και ταυτόχρονα το στοίχημα της μεταπολίτευσης ήταν ο πλήρης εκδημοκρατισμός της χώρας και των θεσμών, τόσο αυτός καθ΄ εαυτός όσο και ως θεμελιώδης επιλογή που θα οδηγούσε τη χώρα στη χορεία των αναπτυγμένων κρατών, μακριά από τις λογικές της μπανανίας και της υπανάπτυξης. Πρέπει να είναι κανείς πολύ μίζερος ή ανιστόρητος για να πει ότι το εγχείρημα της μεταπολίτευσης δεν πέτυχε.           Πέτυχε αλλά δεν ολοκληρώθηκε. 

Η Ελλάδα σήμερα έχει δημοκρατικούς θεσμούς, σύγχρονες υποδομές, ισχυρό νόμισμα, έχει όμως και μια κραυγαλέα έλλειψη που τη χαρακτηρίζει έναντι των άλλων αναπτυγμένων κρατών.  Απέχουμε πολύ από το σύγχρονο κράτος. Δεν αναφέρομαι μόνο στις προσφιλείς μου έννοιες της αποκέντρωσης και της αυτοδιοίκησης που είναι θεμελιώδη χαρακτηριστικά του σύγχρονου κράτους.

Αναφέρομαι στην υγεία, την παιδεία, την κοινωνική ασφάλιση που συγκροτούν την κοινωνική διάσταση.

Αναφέρομαι στη διαρκή προτεραιότητα της περιφερειακής αλλά και της πράσινης ανάπτυξης.          

Αναφέρομαι στην ανάγκη ανατροπής της τριτοκοσμικής δομής που έχει η χώρα με την υπερσυγκέντρωση πλούτου, δύναμης και ανθρώπων σ΄ έναν τόπο. Στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στη διαχείριση απορριμμάτων, στην πολυνομία…          

Κυρίως όμως αναφέρομαι σε εμπεδωμένες αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές που καθηλώνουν τη χώρα και την κοινωνία και περιστρέφονται γύρω από το κράτος. Το σύγχρονο κράτος απελευθερώνει δυνάμεις και βελτιώνει διαρκώς τη συνολική κοινωνική ικανότητα.          

Στην Ελλάδα οι πορείες των ατόμων τα τελευταία χρόνια μοιάζουν προδιαγεγραμμένες, ανάλογα με τις γνωριμίες, τις κουμπαριές, την καταγωγή, την οικογένεια κ.ο.κ. Δεν είναι τυχαίο που ολοένα και περισσότεροι ανήσυχοι και ικανοί συμπατριώτες μας δοκιμάζουν αλλού την τύχη τους. Κινδυνεύουμε να μετατραπούμε σε μια χώρα «μετρίων».          

Με αυτή την οπτική πιστεύω ότι δεν έκλεισε ο κύκλος της μεταπολίτευσης γιατί εμπεριείχε στην αφετηρία του το αίτημα του σύγχρονου κράτους από το οποίο πόρρω απέχουμε.          

Δεν πρόκειται για ιστοριολογική η τελεολογική προσέγγιση.          

Ό,τι εμφανίζεται σήμερα ως αμφισβήτηση του μοντέλου διακυβέρνησης, του πολιτικού συστήματος, του δικομματισμού, εμπεριέχει στον πυρήνα του το αίτημα του σύγχρονου κράτους.          

 Είναι το μεγάλο διακύβευμα της χώρας.         

Σ΄ αυτό πρέπει να απαντήσει πειστικά το ΠΑΣΟΚ αν θέλει να βγει από την κρίση του.          

Η έξοδος από την κρίση που αποτυπώνεται στην αδυναμία μας να καρπωθούμε τη ραγδαία φθορά της Ν.Δ. δε βρίσκεται στις θεωρίες περί της «στρατηγικής ήττας» που υπέστη το ΠΑΣΟΚ το 1996, το 2000 ή το 2004.          

Ούτε βέβαια στην παλινόρθωση του εκσυγχρονισμού που έκλεισε τον κύκλο του.          

Από την άλλη, η προσφιλής σε πολλούς θεωρία ότι αυτά συμβαίνουν και αλλού, δηλαδή στην Ευρωπαϊκή Αριστερά, είναι πολύ αδύναμη. Η Ελλάδα, προφανώς, και δεν αποτελεί νησίδα στην Ευρώπη και το σύγχρονο κόσμο. Δεν έχει όμως ολοκληρωθεί ως χώρα. Κατά συνέπεια η γενικότερη κρίση της Αριστεράς στην κυβερνητική της εκδοχή μας αφορά μεν, μερικώς δε.          

Εδώ και 4 χρόνια αναζητούμε τη μαγική λέξη- φράση που μπορεί να συμπυκνώσει το κοινό αίτημα της κοινωνικής πλειοψηφίας των χαμηλών και μεσαίων στρωμάτων.           Π

ροτείνω να υιοθετήσουμε στη λογική μας, στη λειτουργία μας, στις θέσεις μας και στην εκφορά του πολιτικού μας λόγου, τον πραγματισμό.          

Να δείξουμε δηλαδή στην πράξη ότι αλλάζουμε και όχι στα λόγια.          

Στην πορεία θα βρούμε και το σύνθημα που συνεγείρει και συνενώνει.          

Το συνέδριο είναι μια μεγάλη πρόκληση. Στο θεσμό της λεγόμενης «βαρωνείας» και μόνο να βάλουμε τέλος θα συγκεντρώσουμε το ενδιαφέρον της κοινωνίας. Όχι με την απαξίωση ή τον αποκλεισμό στελεχών με διάρκεια και προσφορά στο Κίνημα και τον τόπο.           Αλλά με τη θεσμοθέτηση διαδικασιών που δίνουν βήμα στη νεολαία και στα στελέχη της περιφέρειας. Να ανοίξουμε πόρτες και παράθυρα να μπει φρέσκος αέρας. Να καταστήσουμε τη διαρκή και ελεύθερη διακίνηση των ιδεών αναπόσπαστο στοιχείο της λειτουργίας μας.          

Μόνον έτσι θα απαλλαγούμε από το άγος του κυβερνητισμού. Ο καθένας που άσκησε εξουσία νομίζει ότι ο ίδιος τα έκανε όλα καλά. Ναι, αλλά το άθροισμα αποδοκιμάστηκε. Χρειάζεται καινούργια ματιά στα πράγματα. Συντεταγμένα και γρήγορα το ΠΑΣΟΚ πρέπει να μετεξελιχθεί σε ένα σύγχρονο κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, στην κυβερνητική της εκδοχή, ικανό να εγγυηθεί στους πολίτες το σύγχρονο κράτος.  Αυτή πιστεύω πως είναι η έξοδος από την κρίση του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται όμως ότι αυτό δε φτάνει.          

Οι τελευταίες έρευνες της κοινής γνώμης καταγράφουν έντονη δυσπιστία απέναντι μας.          

Είμαστε σε χειρότερη αφετηρία απ΄ αυτή του Σεπτέμβρη και του Νοέμβρη.          

Οι πολίτες, πάνω απ΄ όλα, μας καταλογίζουν εσωστρέφεια σε συντριπτικά ποσοστά.          

Απ΄ αυτή την άποψη η πρόσφατη πρωτοβουλία του Βαγγέλη Βενιζέλου σχετικά με τον «Όμιλο» δεν είναι μόνο πράξη ενότητας και ευθύνης.Είναι και ένα μεγάλο βήμα για το ξεπέρασμα της εσωστρέφειας. Πρέπει να γίνουν και άλλα βήματα απ΄ όλους μας, απ΄ τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.Η ευθύνη απέναντι στη χώρα και την παράταξη είναι μεγάλη και έχουμε χρέος να την αναλάβουμε όλοι μαζί, με επικεφαλής το Γιώργο Παπανδρέου.                 

Σε όλα αυτά βέβαια υπάρχει ένας αντίλογος. Πληθαίνουν καθημερινά αυτοί που πιστεύουν ότι ζούμε το τέλος του δικομματισμού και κατά συνέπεια το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να βγει από την κρίση του.          

 Ήρθε πράγματι το τέλος του δικομματισμού;  Η απάντηση δεν είναι εύκολη.          

Στις 16 Σεπτέμβρη ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. είδαν να τους γυρίζουν την πλάτη 640.000 πολίτες! Μεταφορικά πρόκειται για το «τρίτο κόμμα».          

Οι έρευνες κοινής γνώμης καταγράφουν διεύρυνση αυτής της τάσης μέχρι σήμερα. Εμπέδωση αυτής της τάσης σημαίνει πολύ απλά το τέλος της αυτοδυναμίας και των μονοκομματικών κυβερνήσεων, δηλαδή κυβερνήσεις συνεργασίας. Ποιας όμως;         

Το μόνο πιθανό σχήμα συνεργασίας με βάση τις πολιτικές συγγένειες είναι αυτό μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ.          

Τη συγκεκριμένη συνεργασία την πιστεύω και την υπηρετώ στην πράξη εδώ και πολλά χρόνια.          

Ακριβώς γι΄ αυτό και οφείλω με ευθύτητα να πω ότι ποτέ τα τελευταία χρόνια οι δύο χώροι δε βρέθηκαν τόσο μακριά όσο τα τελευταία δύο, τρία χρόνια.            

Με αυτή την πραγματικότητα το τέλος του δικομματισμού λίγο απέχει από την ακυβερνησία.          

Είμαστε έτοιμοι και αποφασισμένοι για την άσκοπη περιπέτεια της ιταλοποίησης της πολιτικής ζωής; Δε νομίζω. Το μήνυμα που στέλνει η κοινωνία αμφισβητώντας το πολιτικό σύστημα και την αδυναμία του να δώσει λύσεις αποδεκτές είναι συγκεκριμένο.          Συμπυκνώνεται όπως σημειώθηκε στην επαναδιατύπωση του αιτήματος για το σύγχρονο κράτος. Η πρόκληση για το ΠΑΣΟΚ είναι προφανής και η απάντηση επιτακτική με τη ραγδαία φθορά της Ν.Δ.  Η πολιτική όπως και η φύση απεχθάνεται το κενό. 

Το ΠΑΣΟΚ μαζί με το μέλλον του κρατά στα χέρια του και την τύχη του δικομματισμού. Και για το δικομματισμό ποιος σκάει, για τη χώρα όμως;